THE DAY AFTER, film podsumowujący rok 2021/2022

Maciej Kozłowski

THE DAY AFTER-ANTINATALISM

VR, WIZUALIZACJE
MACIEJ KOZŁOWSKI
II ROK, I STOPIEŃ, ARCHITEKTURA WNĘTRZ

Moja praca przedstawia jedną z wizji przyszłości związanej z ,powoli niemożliwą już do zatrzymania, degradacją naszej planety. Ta krótka wizualizacja ma skłonić do głębszych przemyśleń związanych z powoływaniem do życia nowych dzieci, które będą musiały żyć ,,the day after”.

NOWA NORMALNOŚĆ

NFT, GRAFIKA CYFROWA
MACIEJ KOZŁOWSKI
II ROK, I STOPIEŃ, ARCHITEKTURA WNĘTRZ

Praca przedstawia nową normalność w sztuce. Digitalizacja każdej strefy naszego życia, zarówno społecznego, jak i kulturalnego, jest nieunikniona i wkrótce będzie naturalna dla każdego.

Alicja Jóźwiak

MEMENTO EXSTINCTIO

TUSZ I KAWA NA BIBULE
ALICJA JÓŹWIAK
I ROK, II STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Memento Exstinctio odnosi się do masowego wymierania zwierząt, którego jesteśmy naocznymi świadkami jak i bezpośrednią przyczyną. Tytuł stanowi parafrazę słynnej sentencji „memento mori”. Niedwuznaczne symbole przemijania korespondują z użytą formą, niebywale kruchą i ulotną, sprawiającą wrażenie jakby przy najdrobniejszej interakcji miała ulec całkowitemu zniszczeniu. W ten sposób praca nawiązuje do ulotności i delikatności życia oraz nieuchronności śmierci.
Matka natura upamiętnia swoje dzieci ozdabiając ich szczątki nowowyrosłą roślinnością, tak jak my pamiętając o zmarłych ozdabiamy miejsca pochówku kwiatami. W pierwszym przypadku mamy do czynienia z cyklem, w którym życie zostaje poświęcone na rzecz setek innych. Nasz gatunek jednak przyznał sobie prawo do odbierania żyć na potrzeby konsumpcji, którą sytuuje wysoko ponad nimi w swojej hierarchii wartości.

Adrianna Metryka

POST-COVID BREATHING TUTORIAL

FILM
ADRIANNA METRYKA
I ROK, II STOPIEŃ, FOTOGRAFIA

Praca powstała na bazie doświadczenia pocovidowego. Po przebytej chorobie, miałam problem z przywróceniem mojego oddechu do normy. W procesie rekonwalescencji
pomogły mi znalezione w Internecie filmy instruktażowe z ćwiczeniami, mającymi na celu poprawę wydolności oddechowej. Zrobione przeze mnie wideo jest odtworzeniem wspomnianych ćwiczeń, z uwzględnieniem towarzyszącej mi wówczas atmosfery swoistego niepokoju. Stanowi też zaproszenie dla odbiorcy do wzięcia udziału, z jednej
strony w rehabilitacji oddechowej, z drugiej w swego rodzaju medytacji.

Julia Graczyk

UBRANIA

FOTOGRAFIE, GRAFIKA CYFROWA
JULIA GRACZYK
III ROK, I STOPIEŃ, ARCHITEKTURA WNĘTRZ

Twoje ubrania są świadkami tego, co przeżywasz.
Twoje ubrania zostaną tu dłużej, niż Ty.

Produkujemy 100 miliardów sztuk ubrań rocznie. Co sekundę spala się lub wyrzuca ilość ubrań równą pełnej śmieciarki. Przemysł odzieżowy odpowiedzialny jest za 10% światowej emisji CO2. Aż 35% całego mikroplastiku wytwarzana jest podczas prania syntetycznych tkanin. Do produkcji jednej koszulki wykorzystuje się 2600 litrów wody, a aby wyprodukować jedną parę jeansów, potrzebne jest 7500 litrów wody - to więcej, niż wypija jedna osoba przez 10 lat. Na świecie jest więcej ubrań, niż ludzi, a będzie ich jeszcze więcej, jeżeli nic się nie zmieni. Dzień po tym, gdy zabraknie ludzi, pozostaną po nich miliony ton ubrań, stając się śladami ludzkiej egzystencji.

Katsiaryna Kardash

NO EXIT

FOTOGRAFIE, GRAFIKA CYFROWA
KATSIARYNA KARDASH
I ROK, II STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Bez szczerych intencji... - Bez zrozumienia.
Bez prawdy... - Bez wiary.
W kółko.
Brudno tu. Choro.

DOWÓD

FILMY
KATSIARYNA KARDASH
I ROK, II STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Bez szczerych intencji... - Bez zrozumienia.
Bez prawdy... - Bez wiary.
W kółko.
Brudno tu. Choro.

Gabriela Dyczkowska

THE DAY AFTER

CERAMIKA, GRAFIKA CYFROWA
GABRIELA DYCZKOWSKA
II ROK, I STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Jesteśmy dzisiaj w dramatycznym momencie przed katastrofą klimatyczną. Jednak co będą odnajdywać po nas naukowcy za 500 lat? Odpowiedź jest boleśnie prosta - plastik. O naszym życiu, kulturze i zagładzie będzie opowiadać właśnie to zabójcze tworzywo. Ta praca jest ucieleśnieniem śmiałego gdybania o wykopaliskach archeologów z dalekiej przyszłości.
Na projekt składa się pięć skamielin ułożonych na świecącym na niebiesko kasetonie. Są na nim naklejone kody QR przekierowujące do animacji informacyjnych. Całości towarzyszy ogólna tabliczka opisowa.

Gabriela Kowacka

NOWA NORMALNOŚĆ

INSTALACJA
GABRIELA KOWACKA
II ROK, I STOPIEŃ, ARCHITEKTURA WNĘTRZ

Projekt jest próbą interpretacji hasła Nowa Normalność poprzez instalację filtrująca zastaną przestrzeń. Stąd charakter interakcji - wejścia i odcięcia, jest szczególnie istotny. Światło przenikające do środka ujawnia abstrakcyjny charakter zadanego pojęcia. Wnętrze wydaje się nieskończone, tak samo jak mnogość nakładających się wątków tego jak inaczej przeżywamy i rozumiemy Nową Normalność.

Julia Korzecka

ZOFJA

FOTOMONTAŻ, SZABLON NEGATYWOWY NA PLEKSI, RZUT NA PORCELANOWE PŁYTKI POKRYTE EMULSJĄ ŚWIATŁOCZUŁĄ
JULIA KORZECKA
II ROK, I STOPIEŃ, FOTOGRAFIA

Lubelski cmentarz. Grób sprzed ponad wieku. Zawsze pusty, dopóki nie postawię na nim znicza. Znam ten grób odkąd pamiętam – znajduje się tuż obok grobu mojego dziadka – i odkąd pamiętam, nikt inny go nie odwiedza. Usłyszałam kiedyś frazę „adopcja wspomnień” – jest to idealne określenie na potrzebę, którą odczuwam. Próbuję przedłużać życie wspomnień na tyle, na ile mogę, nawet jeśli tylko o czas ludzkiego życia, w skali wszechświata niezbyt długi. W tym projekcie postanowiłam podjąć próbę oddania jej twarzy – stworzenia fikcyjnego co prawda (jak zniekształcone przez czas przekazy) portretu na podstawie dostępnych archiwalnych zdjęć mieszkanek Lublina z okresu jej życia oraz wykonać go tak, żeby ostateczny etap i efekt również były powiązane z tamtymi czasami. Proces był swego rodzaju fizyczną formą pielęgnacji pamięci. Istnienie kończy się, gdy kończy się pamięć. The Day After jest dzisiaj. Dzień po przeszłości, po minionych wydarzeniach i istnieniach. Dzisiaj są wspomnienia. Jutro może ich nie być.

Martyna Tokarska

YOU BETTER WORK

FILM
MARTYNA TOKARSKA
I ROK, II STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Bohaterkami filmu są pracujące studentki. Każdej z nich poświęcony będzie jeden epizod o charakterystycznej stylistyce, która wynikać będzie ze sposobu przeprowadzenia wywiadu. Z niektórymi studentkami będziemy spotykać się na żywo, z innymi rozmawiać online, niektóre zaś przekażą nam swe historie pisemnie. Między wywiadami wyjawiać się będą filmowane miejsca pracy. Wszystkie bohaterki będą anonimowe.
Celem filmu jest przeciwstawienie się błahemu traktowaniu problemów pracujących studentów.

THE DAY AFTER

MALARSTWO, AKRYL NA KARTONIE
MARTYNA TOKARSKA
I ROK, II STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Borbála Bakó

THE DAY AFTER

OBIEKT
BORBÁLA BAKÓ
II ROK, I STOPIEŃ, ERASMUS

Uważa się, że jednym z najpiękniejszych doświadczeń, jakie może przeżyć kobieta, jest urodzenie dziecka, choć sam poród może wywoływać mieszane uczucia. Po nim, u matek, bardzo często pojawia się depresja poporodowa. Czy matki mogą czuć się źle przed i po porodzie? Między innymi takie pytanie zadałam własnej matce. Zdałam sobie sprawę, że ciąża, poród i macierzyństwo mogą być plątaniną różnych, często nawet skrajnych doświadczeń. W swojej pracy starałam się uwzględnić zarówno pozytywne, jak i negatywne uczucia związane z macierzyństwem. Obiekt, który stworzyłam, po zewnętrznej stronie wykonany jest z dzianiny, przyjemnej w dotyku, ładnej dla oka. Jednak jego wewnętrzna część, mająca kontakt z naszą skórą, wykonana jest z szorstkiego, nieprzyjemnego płótna. Każdy może nosić ten obiekt, doświadczyć jego różnych faktur, kolorów i ciężaru, choć częściowo doświadczyć macierzyństwa.

Aleksandra Kwiatkowska

THE DAY AFTER... WHAT?

GRAFIKA CYFROWA
ALEKSANDRA KWIATKOWSKA
II ROK, I STOPIEŃ, MALARSTWO

Czy po zagładzie Ziemi, kiedy to rodzima planeta przy mniejszej lub większej ingerencji ludzkiej przestanie nosić miano naszego domu? Dzień po jakiejś katastrofie kosmicznej? Czy może po prostu dzień po zmianie?
W tym projekcie starałam się przedstawić, lekko onirycznie, wyobrażenia Ziemi jako planety obcej, nierealistycznej, urojonej. To krajobrazy nieistniejące i nietutejsze, a jednak czasem pobrzmiewające jakąś nutą znajomości, czymś bliskim i jakby swojskim. Widzimy na ilustracjach miejsca, które nie istnieją, ale jednocześnie, jak déjà vu, coś nam przypominają. Nie są to ilustracje całkowicie pesymistyczne, przedstawiające zniszczoną, postapokaliptyczną Ziemię. A przynajmniej nie taki był zamysł. Mają one przedstawiać raczej świat zgoła inny, już nie ludzki, ale też nie zły. To wizja Ziemi, kiedy stanie się nam ona obca, tak jak wyobrażamy sobie możliwe obce i odległe planety.
Ilustracje przyjęły formę pamiątek – pocztówek i naklejek. Każdemu znane, zazwyczaj prezentują one ciekawe miejsca z konkretnych krajów. Mają też cenę. Ot takie sympatyczne drobiazgi, które przywodzą na myśl miejsca zobaczone i zapamiętane. Kto wie, może za wiele lat to właśnie takie nierealne widoki będą je zdobić?

Klaudia Jaskólska

HIKIKOMORI

RYSUNKI, CZARNY CIENKOPIS NA KARTCE
KLAUDIA JASKÓLSKA
II ROK, II STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Rysunki stanowią część mojej praktycznej pracy dyplomowej, w której podejmuję tematykę odmiennego postrzegania rzeczywistości przez osoby cierpiące na chorobę społeczną hikikomori. Praca składająca się z rysunków oraz wpisów z pamiętnika ma za zadanie przybliżyć odbiorcy problem lęku społecznego.

Antonina Karczewska

JABŁONKA

FOTOGRAFIA, TEKST, OBIEKT
ANTONINA KARCZEWSKA
II ROK, I STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Ścinawka Średnia to wieś w województwie dolnośląskim położona między górami Stołowymi a Sowimi. Współcześnie toczy się tam zwyczajne życie. Ludzie chodzą do pracy i szkoły, uprawiają zboże, pielą w ogródku, robią zakupy, jeżdżą na rowerach, chodzą na spacery, cieszą się, smucą, denerwują...
Mieszkańcy wsi wiedzą, że w czasie II wojny światowej na jej obszarze znajdował się niemiecki nazistowski obóz pracy dla kobiet. Poza granicami miejscowości wiedza o FAL Mittelsteine nie jest równie powszechna (...)

Alžběta Štenclová

SHADOWS OF THE PAST

PROJEKTY INTERAKTYWNY: MAKIETY, GRAFIKA CYFROWA
ALŽBĚTA ŠTENCLOVÁ
II ROK, I STOPIEŃ, ERASMUS

Każdego dnia musimy akceptować fakt, że świat nieustannie się zmienia. Nie ma nic starszego, aniżeli wczorajsza gazeta, choć, paradoksalnie pierwsze strony dzienników pokazują nam nie dzień dzisiejszy, a wczorajszy, informując nas o wydarzeniach, które często zmieniały ludzkość. Co jednak dzieje się, gdy początkowe emocje znikają i akceptujemy fakt, że coś się wydarzyło naprawdę? Co zostaje następnego dnia? Prawdopodobnie tylko cienie przeszłości.

Jagoda Walczak

PETRYKORA

FOTOGRAFIE
JAGODA WALCZAK
II ROK, II STOPIEŃ, MALARSTWO

Fotografie są częścią praktycznego dyplomu magisterskiego, który jest opowieścią o miąższu bytowania, refleksją nad tytułową Petrykorą, która dla mnie objawia się jako kobieta. Jest zapisem tworzącym przestrzeń. Jest wolną myślą, wolnym byciem i tajemnicą dnia jutrzejszego. Jest poszukiwaniem połączenia z naturą, z warstwą, która wpływa w nas, rozbudzając najskrytsze rozmowy z wewnętrznymi pragnieniami (...) Jest falowaniem w nieuchwytności bytu, podążaniem za pewną magicznością znaków spotkanych w różnych momentach bycia (...)

Magdalena Polakowska

MEMOID

PROJEKT GRY
MAGDALENA POLAKOWSKA
II ROK, II STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Memoid to gra typu memo

Zofia Krzyżanowska

TAM, GDZIE NOC SPOTYKA DZIEŃ

PRACA INTERAKTYWNA, OLEJ NA PŁÓTNIE
ZOFIA KRZYŻNOWSKA
II ROK, I STOPIEŃ, ARCHITEKTURA WNĘTRZ

Zastanawiając się, gdzie dokładnie noc spotyka dzień, pierwsze co przychodzi mi do głowy to horyzont. Koncepcją projektową było znalezienie lub stworzenie nowego miejsca, gdzie te dwie pory mają szansę się spotkać. Noc i dzień, jako jedne z największych kontrastów, tak jak czarny biały, mokry i suchy, ciepły i zimny, pozytyw i negatyw. Do obrazu dołączony został kod QR z filtrem, który zamienia rzeczywistość w negatyw. Dzięki temu praca namalowana w negatywie po ponownym odwróceniu w negatyw, zamienia się w pozytyw.

THE DAY AFTER

FOTOGRAFIE, GIF
ZOFIA KRZYŻNOWSKA
II ROK, I STOPIEŃ, ARCHITEKTURA WNĘTRZ

„The day after” to tak naprawdę każdy kolejny dzień. Po każdym dniu przychodzi kolejny, później następny, a później następny. Każdego dnia powinniśmy zadawać sobie pytanie co mogę zrobić, aby następny był lepszy. Codziennie trzeba zwracać uwagę na wszystkie decyzje, które podejmujemy, z myślą o tym, co jaki wpływ będzie to miało na nasz ,,the day after”. Moja praca podejmuje problem podejmowania przez nas tych najmniejszych decyzji, takich jak zaśmiecanie środowiska przez wyrzucanie odpadów w nieodpowiednie miejsca - czyli wszędzie, tylko nie tam, gdzie trzeba. Moja praca dosłownie i w przenośni alarmuje, aby codziennie myśleć o ,,the day after”.

Anna Piszora

WZORCE KOBIECOŚCI W BAJKACH DISNEYA

PLAKATY: GRAFIKA CYFROWA, FILM
ANNA PISZORA
II ROK, II STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Plakaty oraz kadr z filmu są częścią mojego praktycznego dyplomu magisterskiego, ukazującego różne wzorce kobiecości na podstawie twórczości wytwórni The Walt Disney Company. Do jej stworzenia wykorzystany został wizerunek najbardziej popularnych księżniczek. Projekt składa się z 6 plakatów zawierających cytaty rozpoznawalnych filmów animowanych. Ich rolą jest próba pokazania sposobów kreowania postaci kobiecych. Kolejną częścią pracy jest film – kolaż składający się z 9 klatek ukazujących różne aspekty życia kobiet stworzonych przez Disneya’a. Służy on ukazaniu zmiany jaką przeszedł wizerunek księżniczki na przestrzeni lat.

Agnieszka Bieniek

THE DAY AFTER - PROJEKT GROBOWCA

KONCEPCJA ARCHITEKTONICZNA, PLANSZE
AGNIESZKA BIENIEK
II ROK, I STOPIEŃ, ARCHITEKTURA WNĘTRZ

Projekt grobowca jest wynikiem rozważań tematu rocznego, zatytułowanego The Day After. Hasło to od początku stanowiło dla mnie źródło wielu znaczeń. Mimo to, najbliższym mi było pojmowanie go w kontekście czekającej człowieka przyszłości. Idąc tym tropem, postanowiłam przyjrzeć się temu, w jaki sposób człowiek do tej pory postrzegał tytułowe nazajutrz. Szczególną uwagę zwróciłam na poglądy ludów starożytnych, z których te, prezentowane przez dawnych Egipcjan, stały się podstawą moich dalszych działań.
Starożytni Egipcjanie postrzegali przyszłość przez pryzmat życia pośmiertnego. W tym celu budowali grobowce, które służyły nie tylko do składania w ich wnętrzu ciał, ale także przedmiotów należących do zmarłego. W ten sposób, miał on po śmierci kontynuować swoją egzystencję, a wspomniane obiekty towarzyszyć mu w życiu wiecznym.
Zainspirowana powyższym światopoglądem, postanowiłam stworzyć własny grobowiec. W jego wnętrzu zdecydowałam się umieścić przedmioty, z którymi łączą mnie istotne wspomnienia. Postrzegam je jako reminiscencję życia, której cząstkę chciałabym zachować, gdy przekroczyłabym granicę wspomnianego wyżej nazajutrz.

Laura Brędowska

THE DAY AFTER

OBIEKTY: FARBA NA TKANINIE
LAURA BRĘDOWSKA
II ROK, II STOPIEŃ, MALARSTWO

Temat nawiązuje do odmiennego odbioru rzeczywistości. W nowym, lepszym znaczeniu niż dotychczas. Wzbogaconym o przełomowe doświadczenie, jakim jest zdanie sobie sprawy z piękna otaczającego nas świata. Tym razem nie przez pryzmat istniejących problemów i aktualnych konfliktów. Wszystko się zmienia w momencie, gdy ład zaczyna być dostrzegany we wszystkim co nas otacza, najmniejszych detalach, naturalnie występujących wzorach. Najprostszym tego przykładem są płatki śniegu, zamarznięta szyba, kwiaty odzwierciedlające idealne proporcje. Te i inne wzory się powtarzają, pokazują jak wiele nas łączy z naturą. Gałęzie drzew i układ krwionośny człowieka, połączenia neuronalne w mózgu i wielkoskalowa struktura wszechświata, orzech włoski i mózg. Przykładów jest naprawdę wiele, a wszystkie świadczą o pewnym ładzie, którego świadkami jesteśmy na każdym kroku. To wszystko wydaje się mieć swój własny, idealny porządek oparty na wyliczeniach, złotym podziale, świętej geometrii, w tym spirali Fibonacciego.
Posługując się farbą, tkaniną a przede wszystkim swobodą ruchów wody przedstawiłam wizerunek plam barwnych, w których najważniejszy motyw stanowi „perfekcyjna spontaniczność”, siła odpowiedzialna za wszystko co nas otacza. Uważam, że jednym z piękniejszych wzorów są te powstałe „same z siebie”. Prawa natury nie zastanawiają się jak działać, co robić, one wiedzą dokładnie jak się zachować. Warto zaznaczyć, że całe nasze życie jest pewnego rodzaju wzorem, ruchem, który wciąż się toczy, zmienia, tworzy sytuacje. Warto być świadomym i skupiać się na tym co piękne, wystarczy rozejrzeć się dookoła, natura pokazuje najwięcej.

Alicja Czerwińska

THE DAY AFTER

LINORYT
ALICJA CZERWIŃSKA
III ROK, JEDNOLITE, GRAFIKA ARTYSTYCZNA

Lost Lands of Europe jest przewodnikiem zaistniałym w postapokaliptycznym świecie. Setki lat po tym, gdy stopniałe lodowce zalały wielkie połacie zamieszkałego przez ówczesnych ludzi kontynentów, pewna firma postanowiła spojrzeć na ten problem z czysto turystycznego punktu widzenia.
Praca początkowo została zainspirowana kreskówką dziejącą się w postapokaliptycznym świecie - Adventure Time, jednak po dłuższej analizie i przyjrzeniu się realnym zagrożeniom, postanowiłxm skupić się głównie na ociepleniu klimatycznym i idącym za nim skutkami. Podczas researchowania tematu, powstały mapy kontynentów z nowymi granicami utworzonymi przez wodę oraz listy zalanych miast.
W przewodniku skupiłxm się tylko na Europie oraz czterech stolicach. Mapy oraz architekturę miast przedstawiłem za pomocą linorytu, dodając do nich elementy, mające wskazywać nam, iż znajdują się one pod powierzchnią wody.
Przewodnik ma pełnić funkcję reklamy dla fikcyjnej firmy zajmującej się organizacją wycieczek turystycznych po tychże miastach.
Nie daj się długo namawiać! Popłyń z nami i odkrywaj miejsca, których od setek lat nie dotknęło słońce!

Michalina Chwalisz

THE DAY AFTER W CHOROBIE PRZEWLEKŁEJ

KOLAŻ
MICHALINA CHWALISZ
II ROK, I STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Dzień po odebraniu kolejnych wyników badań to albo złość, że nic nie wyszło, a człowiek ciągle czuje się źle, albo strach, że coś wyszło i brak pewności czy dam radę dalej się z tym mierzyć. Za materiały do kolaży posłużyły encyklopedie, USG, środki lecznicze (sole, tabletki, olejki) czy zdjęcia pasożytów z internetu.

NUDNA INICJATYWA

AKCJA / KONKURS
MICHALINA CHWALISZ
II ROK, I STOPIEŃ, EDUKACJA ARTYSTYCZNA

Po intensywnej aktywności albo ukończonym projekcie często dopada nas nuda, z którą nie umiemy sobie poradzić. Z jednej strony mamy zmęczenie nadmiarem stymulacji, z drugiej doła i patrzenie się w ścianę z poczuciem bezcelowości. W ramach zastanawiania się nad sposobami rozumienia i przeżywania nudy założyłam fanpage Nudna Inicjatywa, w ramach którego zorganizowałam fotograficzny Nudny Konkurs. Nadesłane zdjęcia i historie pokazały, że aktywne poszukiwanie nudy w swoim otoczeniu z założenia jest zbyt interesujące. Nagrodami pocieszenia dla uczestników były zatyczki do uszu dostępne do pobrania na uczelni.

fanpage:
https://www.facebook.com/nudnainicjatywa
prace konkursowe:
https://www.facebook.com/media/set/?set=a.120715337268298&type=3

Filip Til

THE DAY AFTER

LINORYT
FILIP TIL
I ROK, II STOPIEŃ, KURATORSTWO I TEORIE SZTUKI

Julia Werner

BAL DEBIUTANTEK

PROJEKT KART DO GRY, GRAFIKA CYFROWA
JULIA WERNER
II ROK, I STOPIEŃ, ARCHITEKTURA WNĘTRZ

Mój projekt jest nawiązaniem do XIX wieku, a dokładnie do czasów epoki Wiktoriańskiej. Te czasy, wielkich sukien balowych, konwenansów wydają się odległa przeszłością i zdają się nie mieć nic wspólnego z XXI wiekiem. Mimo iż to historia, od której minęły już 2 wieki uważam, że dzisiejszy świat z XIX wiekiem łączy więcej niż nam się wydaje.
Karty, czy też inne gry planszowe były bardzo popularną rozrywką za czasów królowej Wiktorii. Można by rzecz, że są swego rodzaju symbolem spędzania czasu wolnego. Dlatego też zdecydowałam się zaprojektować grę karcianą. „Bal Debiutantek” jest to zabawa stworzona na spotkania towarzyskie. Wszystkie przednie strony posiadają pytania, które mają być bodźcami rozpoczynające dyskusje . Zadania często poruszają tematy i problemy dzisiejszego świata, które są podobne do tych sprzed lat.
Stylistyka projektu jest połączeniem dzieł ręcznie malowanych w przeszłości z współczesnymi technikami komputerowymi. Każda karta ma swoją debiutantkę, dziewczynę, która właśnie została wprowadzona w grę towarzyskie.
Barwy dominujące, czyli róż, błękit oraz liczne bliki są swego rodzaju współczesna interpretacja czasów balów, księżniczek z bajek. Ich wyblakłe odcienie sugerują jednak coś starego z duszą.

Kristýna Dvořáková

EVERYTHING AT ONCE

LINORYT
KRISTÝNA DVOŘÁKOVÁ
II ROK, I STOPIEŃ, ERASMUS

Każdy z nas posiada unikalny podpis, który nie zawiera żadnych liter. Te maleńkie mapy na naszej skórze, tworzone przez grzbiety i bruzdy, są zapisem wielu informacji o nas. Profesjonalnie zbadane mogą ujawnić podstawowe informacje z Twojego życia, a nawet niektóre choroby. "Odsłoniłam" swoje i teraz wiesz wszystko o mnie.

Elif Başak Güven

THE DAY AFTER

KOLAŻ, GRAFIKA CYFROWA
ELIF BAŞAK GÜVEN
II ROK, I STOPIEŃ, ERASMUS

Koncepcja pracy dotyczy najważniejszych chwil, które nas zmieniają i ulepszają - doświadczeń, które czynią nas tym, kim jesteśmy. Praca ukazuje najważniejsze dni
z mojego życia i to, jak mnie zmieniły: dzień, w którym dowiedziałam się o chorobie ojca, dzień ze szkoły średniej, dzień, w którym zerwałam z byłym chłopakiem, dzień z okresu nastoletniego oraz dzień, w którym straciłam ojca.
Inspiracją do jej powstania był komiks „Daytripper”.

Oliwia Nowicka

ATLASY GRANIC

SZKICOWNIKI, CIENKOPIS
OLIWIA NOWICKA
III ROK, JEDNOLITE, RZEŹBA

Granice istnieją jako pojęcia i jako formy. To kryteria klasyfikowania, nadawanie nazw, budowanie wyobrażeń, próby porządkowania, tworzenie stref, linii podziałów oraz trajektorii ruchu. Rysunki w “atlasach granic” są zapisem różnych sposobów mapowania, czyli konstruowania granic. “Atlasy” to niekończące się poszukiwania i redefiniowania granicy jako linii i kształtu - składowych przestrzeni realnej (elementy stałe) i tej wyobrażonej (jakiej zmianie ulegną w dniu nazajutrz?).

Izabela Meyze

ESTETYCZNA BYDGOSZCZ, MIASTO DOZNAŃ

ALBUMY, FOTOGRAFIE
IZABELA MEYZE
III ROK, I STOPNIA, ARCHITEKTURA WNĘTRZ

Sonia Horbatowska

THE FUTURE IS NOW

FILM
SONIA HORBATOWSKA
III ROK, I STOPNIA, SCENOGRAFIA

The Day After. Ludzie snują różne wizje przyszłości, opierające się o trendy, współczesne
zagrożenia, popkulturę i własne obawy. Nie jest to nowość – wyimaginowaną przyszłość prezentował sobą serial Star Trek z lat 60, Diuna Franka Herberta albo sięgając do korzeni – kultura aztecka ze swoją datą końca świata. Z resztą cywilizacja przeżyła już dziesiątki jak nie setki takich końców. Ludzie mają obsesję na punkcie życia innym momentem niż czas rzeczywisty. Jedni toną we wspomnieniach, inni sięgają w przód, w nieznane, bo a nuż tam, tego następnego dnia będzie lepiej, a przynajmniej inaczej, ciekawiej. Bardzo często sięgają w toń, której natury nie rozumieją, tylko po to żeby symptomy tego „jaka” może być przyszłość przechodziły im koło nosa. Jaka może być... a może raczej, jaka jest?
Premiera Cyberpunk’a 2077 rozeszła się głośnym echem po świecie gier i nie tylko. Dlaczego? Może dlatego, że prezentuje odbiorcy obraz niedalekiej przyszłości, która wywołuje skok adrenaliny i jest prawdziwą ucztą dla oczu, pełną świateł (do których przecież już się przyzwyczailiśmy...), ekskluzywności dla tych, którzy mają pieniądze i dzięki temu dyktują zasady (...chwila, ale...), gdzie świat wirtualny dla jednych jest potężnym narzędziem a dla innych czystą rozrywką, równie powszechną jak drinki w barach (...ale przecież to już istnieje).
No właśnie. To istnieje. Zatrzymajmy się na moment, nie biegnijmy w przyszłość, której nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Stańmy i rozejrzyjmy się. Być może The Day After, którego tak bardzo pragniemy to nie jutro.
The Future is Now.